Just another WordPress.com weblog
Ég get vart beðið eftir að rekast á þetta gotterí í hillum matvöruverslanna á næstunni. Stend mig að því að skima eftir þessu þegar ég fer út í búð. Við afkvæmið sláumst næstum því um bakkan sem ná að rata heim. Ef ég á leið í uppsveitir Árnessýslu þá kem ég stundum við á Silfurtúni og næli mér í íslensk jarðaber.
Hvet ykkur til að splæsa í einn bakka í sumar – þessi ber eru svo margfalt þess virði og svo margfalt betri á bragðiðen þessi útlendu. mmm
Maður er ekkert nema vaninn – a.m.k. ég. Fann það vel á eigin skinni síðast liðna helgi. Skyndiákvörðun að leigja bústað með góðum vinkonum og eiga skemmtilega helgi saman, afkvæmis og viðhengislausar. Eins og gefur að skilja var ekki lagt í ferðalagið með gulrót í annarri, vatn í hinni og epli í bakpokanum. Sei sei nei! Karfan í versluninni var sneisafull af gotteríi og auðvitað þurfti að koma við í “mjólkurbúðinni” svo við myndum ekki skrælna upp um helgina 
Og mikið var það gott! Við hlógum svo mikið að við verðum allar 103 ára án nokkurs efa ….
Ég fann hvernig “varnirnar” féllu og gamlir vanar kikkuðu inn, án þess að blikna. Fyrri átvenjur duttu inn eins og ekkert væri sjálfsagaðar. Morgunmatur borðaður seint og um síðir og svo slikkerí fram að kvöldmat, eða svo gott sem. Inni á milli náði ég að læða að epli og vatnsglasi. Undirmeðvitnundin kikkaði inn annað slagið og minnti mig á að ég þyfti að hanga aðeins á planinu. Púkinn var hás og þreyttur og hafði því ekki mikið að segja – þó hann kæmi nú með einstaka komment sem ég hrissti af mér nokkuð örugglega.
Eftir á að hyggja held ég að einkaþjálfinn hafi tekið algerlega rétta ákvörðun að senda mig í pásu og gefa mér heimild til að sluksast. Og hans vegna stekk ég upp á beinu brautina í dag eins og lítið hafi í skorist – þó hausinn og líkaminn gargi á gosdrykki og sætindi millimála. Ég kýs bara að hlusta ekkert á það gól. Ég veit hvernig ég get tæklað þetta – ég veit að þetta gæti orðið svoldið erfið brekka en ég veit líka að ég hef þolið til að díla við brekkuna. Og þegar upp er komið er nokkuð bein og góð leið fram undan.
Eins og þjálfinn sagði svo réttilega, þegar ég hafði áhyggjur af mataræðinu og hægari brennslu sökum t.d. alkohóls, ”við erum að hugsa um næstu 5 ár ekki næstu 30 mínúturnar” – svo ég hvet ykkur lesendur góðir (hverjir svo sem þið eruð) að leyfa ykkur að taka pásur endrum og sinnum 
Það má nefnilega ekki gleyma að næra sálina líka!
Ég fer niður um 800 gr þessa vikuna og er ekki alveg nógu sátt. Kannski m.a því ég var 400gr léttari fyrr í vikunni. Óþolinmæðin að fara með mig!
Ég er samt ekki á þeim buxunum að gefast upp núna. Samt finnst mér ég hafa gert ýmislegt sl viku sem hefði átt að skila sér í lægri tölu á vigtinni. Viðurkenni að þetta dregur aðeins úr mér, ekkert stórvægilega en örlítið. Reyni að vera lausnarmiðuð og finna út hvað þarf að breyta og bæta. Það er þó jákvætt er það ekki? Fara ekki beint í niðurbrot heldur lausnir.
Ætli maður þurfi eitthvað að endurskoða matseðilinn? Eða gefa þessu aðeins lengri tíma?
Stíg á vigtina í morgun og óvægin sýnir hún mér tölu sem ég er ekki sérlega ánægð með. En í leiðinni veit ég upp á mig sökina. Síðasta vika datt í kæruleysi og leti. Þá fer mataræðið sömu leið. Skyndibiti var aðeins of mikill partur af síðustu viku. Og sama hvað maður reynir að passa skammtana er líkaminn fljótur að kalla á meira sukk og svínarí. Smá sykur hér, dass af sætu þar og svo má lengi telja. Í leiðinni slekkur maður á samviskunni og pælingunum. Eins og slikkeríið núllist út ef maður spái bara ekkert í því að maður borði það!
En það þýðir ekki að sitja aðgerðarlaus í myrkrinu og væla yfir því hvað það er dimmt. Svo í staðinn fyrir að halda áfram í vítahring var fyrsta hugsunin sem poppaði upp í hausinn á mér í morgun. “OK vinkona! kíló upp á við. Hvernig tæklum við þetta mál?”. Merkilegt nokk komu nokkrar hugmyndir upp í kollinn med det samme. Nú verður tekið úr park og sett í drive – ekkert mehe með það. Ég þurfti greinilega bara að læra “the hard way” að það er ekkert hægt að taka “frí” eða “pásu” í svona málum. Lærði líka á þessu að maður er enga stund að detta inní sama gamla neyslumynstrið og áður.
Ég veit hvert ég vil stefna, hvað mig langar og hvernig ég á að komast þangað. Þessi breyting hefur ekki verið það erfið hingað til að ég geti ekki haldið þessu áfram. Það er líka svo svakalega mikil hvatning þegar manni gengur vel og kílóin hverfa. Áfram veginn krúttið mitt … þú getur þetta og vilt þetta!
Eftir að hafa tekið mig föstum tökum og borðað nokkurn veginn eftir matseðli einkaþjálfans í nokkrar vikur missi ég dampinn og er fljót að falla í sama gamla vanan. Án nokkurrar hugsunar eða nautn sporðrenni ég ís og lakkrís í gærkvöldi. Finn hvernig mér líður samt ekki vel á eftir. Loforðið um að fá mér ekki sætindi nema einu sinni í viku og þá njóta þess í botn hafa horfið eins og dögg fyrir sólu. Gúffa bara í mig gotteríinu. Vanda mig svo bara að hugsa ekkert um þetta eftir á eða á meðan og dreg upp allar mögulegar og ómögulegar afsakanir fyrir þessu athæfi.
Ég má s.s. eiga það að ég brýt mig ekki niður fyrir þetta athæfi. EN ég lofa bót og betrun á morgun – eða kannski bara mánudaginn af því að það er nú þessi dagur, þessi tími mánaðarins, svona veður, lítið sofin og skrilljón og tvær álíka gáfulegar ástæður koma upp í kollinn. Hver kannast ekki við það? Ætla að taka sig saman í andlitinu á morgun eða eftir einhvern fögnuð eða hvað sem er?
Fyrir utan að vigtin fer náttúrulega örlítið hægar niður á við en áður. Það er kannski það eina sem böggar mig eitthvað af ráði. Örugglega af því ég veit upp á mig sökina.
Stóra breytingin hjá mér er samt að ég finn löngun til að breyta þessu og finna leið til að komast hjá þessu. Koma skipulagi og skikki á hlutina. Og ég er þegar farin í pælingar hvernig ég eigi og geti tæklað þetta. Hér áður fyrr hefði ég bara haldið sukkinu áfram og lagst í enn meira volæði. Ég hef því ákveðið að helgin fari í skipulag og tilheyrandi á svona hlutum. Ég skal – ætla – get og vil … fyrir utan hvað mig langar ógurlega mikið! Hef m.a.s. ogguponsu trú á að þetta takist hjá mér.
Ég er enn í örlítilli lægð, sveiflast svoldið fram og tilbaka. Lokaði á púkan sem “hjálpaði” mér að finna alla lestina mína og minna mig á þá og sendi öðlingnum mínum púst-póst. Hann svaraði um hæl og dróg upp pepp og klapp á bakið af sinni alkunnu snilld. Ég gat því látið púkan éta svoldið ofan í sig það sem hann hafði reynt að sannfæra mig um rétt áður. Og það var góð tilfinning.
Það er líka einstaklega góð tilfinning að vita af svona öðlingi, mér þykir sérlega vænt um það. Á æfingu í gær minnti hann mig líka á að þetta væri eðililegur fasi lífsins – það ætti allir síðan góðu daga og sína slæmu. Ég gat vel samþykkt það og minnti mig á að ef það væri ekki fyrir það slæma þá kynni maður ekki jafnvel að meta það góða. Það þarf nefnilega svoldið að fókusa á það.
Nú ætla ég að reyna að setjast niður og skipuleggja mig aðeins betur, taka til í kollunum á mér – koma skipulagi á pælingarnar og vangavelturnar í kollinum á mér. Þá kannski líka kemst ég að betri niðurstöðu með það sem er að ergja mig og erfiða mér lífið þessa dagana. Ég er reyndar ekki búin að skipuleggja hvernig ég ætla að gera það en mér dettur vonandi eitthvað í hug, vonandi bara fyrr en seinna.
Að lokum er ekki úr vegi að deila nýjustu tölum með ykkur en í síðustu viku, eftir að hafa farið í mestu eftir mataræði þjálfa, hrapaði ég niður um 1,8 kg! Whoop! Svo í heildina er ég komin í 18,1 kg niður …
Eftir margra góðar og skemmtilegar vikur hrapa ég. Finn hvernig lægðin hellist yfir mig. Hugsanirnar fara á fullt. Skamma mig fyrir öll feilspor sem ég hef tekið, hvetja mig ákaft til að hætta þessu öllu saman – beita miklum sannfæringakrafti til þess, ég sjálf gagnrýni mig fyrir allt og ekki neitt … já í dag á ég doldið erfitt. Nennan og áhuginn er við frostmark.
Mig langar mest af öllu að skríða upp í rúm og kúra þar eins lengi og mér finnst þörf. Senda þjálfanum póst og hætta við 3x í viku planið … það hvarflar að mér að hætta við allt saman. En í leiðinni meika ég það ekki. Því ég skamma mig svo mikið sjálf – vorkenni honum greyinu að þurfa að sitja uppi með vælið mitt og þurfa sífellt að vera að hughreysta mig og peppa mig upp! Og ég tel mér trú um að þessar pælingar séu bestar geymdar með sjálfri mér .. bara í kollinum á mér! Vil ekki íþyngja vinum og vandamönnum með þessu.
Ég fer létt með að “feika það” þykjast vera í góðu stuði og allt í góðu hjá mér. Og núna, í fyrsta skipti í langan tíma, veit ég ekki hvert ég á að leita. Hvað ég á að gera til að snúa þessu við. Eins kaldhæðnislegt og það er, stuttu eftir að ég skrifa pistil um nauðsyn vina og vandamanna langar mig helst heima að gráta undir sæng og fá að vera alveg í friði með mér og mínum klikkuðu hugsunum. Innst inni veit ég þó fullvel að það skilar engu góðu!
Mér finnst ég föst/týnd í myrkum skógi og ég hef ekki hugmynd um hvert ég á að fara til að finna stíginn aftur!
